Meteis autor, meteis editor :

ISBN

Tous droits de traduction de reproduction
et d’adaptation réservés pour tous les pays.

Conception, mise en page et maquette : © Eric Chaplain

Pour la présente édition :
© edr/EDITIONS des régionalismes ™ — 2022

Editions des Régionalismes : 48B, rue de Gâte-Grenier — 17160 cressé

ISBN 978.2.8240.1110.3 (papier)

ISBN 978.2.8240.5655.5 (numérique : pdf/epub)

Malgré le soin apporté à la correction de nos ouvrages, il peut arriver que nous laissions passer coquilles ou fautes — l’informatique, outil merveilleux, a parfois des ruses diaboliques... N’hésitez pas à nous en faire part : cela nous permettra d’améliorer les textes publiés lors de prochaines rééditions.

Títol original : « L’éternel Adam ».

Traduccion del francés : Sèrgi Viaule

Correccions ortograficas e suggestions : Pèire Beziat

AUTOR

jules
VERNE

TÍTOU

L’etèrne retorn d’Adam
(novèla)

I.

Lo zatòc Forc-Ai-Ser, valent a dire « lo doctor, tresen enfant mascle de la cent unena generacion del linhatge dels Forcs », seguissiá plan-planet la Grand-carrièra de Basidran, capitala del Cars-Iten-Schun, çò que significa « Empèri de las Quatre Mars ». D’efièch, quatre mars termejavan aquela vasta encontrada : Tubelona o mar septentrionala, Elona o mar australa, Sepona o mar orientala e per acabar Merona o mar occidentala. Lo país èra geograficament de forma plan irregulara. Sas puntas extrèmas (que son de comptar segon las mesuras conegudas de cada lector) adesavan de longitud lo quatre gra d’Èst e lo seissanta dosen gra d’Oèst. Per çò qu’èra de la latitud, lo cinquanta quatren gra de Nòrd e lo cinquanta cinquen de Sud. Per dire de l’espandida respectiva de cada mar, cossí l’avalorar, emai foguèsse d’un biais aproximatiu, ja que se rejonhavan totas ? Tant e plan qu’un navigator, daissant un de lors ribatges, quin que foguèsse, e navegant drech davant, seriá de solide arribat sul ribatge diametralament opausat. D’efièch, de tota la susfàcia del glòb, existissiá pas autra tèrra que la de Cars-Iten-Schun.

De segur, En Forc marchava a passes comptats perque fasiá caud. Se dintrava dins la sason dels calimasses e sus Basidran -situada sus la còsta de Sepona-Schun, o mar orientala, a mens de vint gras al nòrd d’Eqüator- una terribla cataracta de rais casiá del solelh, aqueste gaireben al zenit.

Mentretant, mai que la lassièra e la calor, lo pes de sas pensadas alentissiá la caminada d’En Forc, lo zatòc saberut. Tot s’eissugant lo front d’una man discreta, se tornava memoriar la sesilha que veniá de s’acabar ont tantes orators eloquents, e s’onorava d’èsser estat un d’eles, avián requistament celebrat lo cent nonanta cinquen anniversari de l’empèri.

***

D’unes n’avián retraçat l’istòria, valent a dire la quita istòria de l’umanitat tota. Avián descrich la Madart-Iten-Schun, la Tèrra de las Quatre Mars, a l’origina divisida entre un nombre grandàs de pobladas salvatjas que s’ignoravan unas de las autras. Son d’aquestas pobladas que datavan las tradicions mai anticas. Per çò que tocava als eveniments anteriors, degun los coneissiá pas e es a pro pena se las sciéncias naturalas començavan de destriar una lusor febla dins las tenèbras impenetrablas del passat. De tot biais, aquestes tempses recuolats escapavan a la critica istorica, que los primièrs rudiments se compausavan de nocions incèrtas, relativas als ancians pòbles escampilhats d’aicí e d’alà.

Pendent mai de uèit mila ans, l’istòria, de mai en mai complèta e exacta de la Madart-Iten-Schun contava pas que combats e guèrras. Èran pas que batèstas, d’en d’abòrd individú contra individú, puèi familha contra familha, enfin tribú contra tribú. Cada èsser viu, cada collectivitat pichona o bèla, avent pas, al debanar del temps, d’autre objectiu que lo d’assegurar sa supremacia sus sos enemics en s’esforçant, amb fortunas divèrsas e qualques còps contràrias, de los asservir a lors leis.

En deçà d’aquestes uèit mila ans, los remembres dels umans se precisavan un bocin. A la debuta del segond dels quatre periòdes amb los quals se despartissián comunament los annals de Madart-Iten-Schun, la legenda començava pauc a cha pauc a s’ameritar condreitament lo nom d’istòria. D’alhors, istòria o legenda, lo contengut dels racontes cambiava gaire. Èra de longa chaples e carnalatges. Non pas mai, aquò’s vertat, tribú contra tribú, mas d’ara enlà pòble contra pòble. Tant e plan qu’a i soscar menimosament, aqueste segond periòde èra pas tan diferent del primièr....